W Cieniu Jupiterów Mielec
Image default
Felietony Historia Informacje

Zmarł szef pilotów doświadczalnych WSK PZL Mielec inż. Tadeusz Pakuła [FELIETON]

W wigilię Bożego Narodzenia odszedł do Niebiańskiego Aeroklubu były szef pilotów doświadczalnych WSK PZL Mielec Tadeusz Pakuła. Trudno mi wyrazić swój ból i żal za człowiekiem przyjacielem, z którym niemal w jednym czasie rozpocząłem lotniczą przygodę w Mielcu. W przyjaźni żyliśmy przez 64 lata, aż do ostatniej chwili jego życia. W domysłach układaliśmy plany nawet na życie w Niebiańskim Aeroklubie, a teraz on odszedł.

Dyrektor WSK PZL Mielec Tadeusz Ryczaj składa gratulacje pilotowi Tadeuszowi Pakule za oblot  prototypu samolotu PZL M-21 Mini Dromader. W tle konstruktor samolotu
Drugi od lewej szef pilotów doświadczalnych I klasy inż. Tadeusz Pakuła po oblocie prototypu samolotu M-21 Mini Dromader

Kim był ten prosty niezwykle uczynny i otwarty na życie człowiek? Niewiele trzeba przypominać, gdyż pamiętają go nie tylko starsze pokolenia, lecz także młodsze, których był nauczycielem lotniczego fachu. Ukończył na Politechnice Warszawskiej studia lotnicze o kierunku osprzętu wraz z Andrzejem Glassem znanym lotniczym historykiem i w gronie innych rozpoczął pracę na Wydziale 57 Start w WSK Mielec w 1956 roku. Pochodził z wielodzietnej rodziny spod zamojskiej wioski.

Szef pilotów i pilot doświadczalny I klasy inż. Tadeusz Pakuła

 Urodził się 27 III 1933 r. w miejscowości Rokitno, jako syn Michała i Zofii z domu Matusik. Ukończył Państwową Szkołę Przemy­słową w Zamościu w 1952 roku, a następnie studia na Wydziale Lotni­czym Politechniki Warszawskiej (kie­runek: budowa osprzętu lotniczego), uzyskując w 1956 roku tytuł inżyniera lotnictwa.

Od l XI 1956 r. do 1990 r. pracował w WSK „PZL- Mielec” na stanowiskach: technologa w Wydziale 57 (do 1960 r.), zastępcy kierownika Wydziału 57 (1960 -1965), kierownika Wydziału 57 (1965 – 1969), samolotowego pilota doświadczalnego (1969 – 1973), szefa pilotów, szefa personelu lotniczego, pilota samolotowego — instruktora I klasy i samolotowego pilota doświadczalnego I klasy (1973 — 1990). Równolegle do pracy zawo­dowej działał społecznie w Aeroklubie Mieleckim jako: pilot instruktor szy­bowcowy, pilot — instruktor samolo­towy, szef wyszkolenia i członek Zarządu (sekretarz), a ponadto należał do Mieleckiego Klubu Seniorów Lot­nictwa.

Ogółem wylatał około 12000 godzin na samolotach i około l000 godzin na szybowcach. Jako pilot szy­bowcowy uzyskał międzynarodową odznakę szybowcową z trzema dia­mentami. Będąc pilotem samoloto­wym zdobył licencję pilota samoloto­wego liniowego z uprawnieniami pilota instruktora samolotowego I klasy oraz pilota doświadczalnego I klasy. Opracował pierwszą w Polsce „Instrukcję wykonywania lotów patrolowych, oraz lotów połączonych z gaszeniem pożarów”. (Po uzgodnie­niach w Ministerstwie Komunikacji i wdrożeniu w praktyczną działalność bazy przeciwpożarowej w Gozdnicy, WSK „PZL – Mielec” uzyskała zezwolenie na prowadzenie działal­ności usługowej w zakresie gaszenia pożarów przy pomocy samolotów w kraju i poza granicami.)

Był także autorem „Programu szkolenia lotni­czego pilotów w zakresie patrolowa­nia i gaszenia pożarów lasów”, który po sprawdzeniu w szkoleniu prak­tycznym pilotów został przez Mini­sterstwo Komunikacji zalecony do wykorzystywania we wszystkich przedsiębiorstwach lotnictwa gospodarczego, prowadzących dzia­łalność przeciwpożarową. Sam uczestniczył w wielu lotach instruk­tażowych i operacyjnych na samolo­tach M-18 „Dromader”, połączo­nych z gaszeniem pożarów lasów, m.in. w Grecji i w Kanadzie.

Wyróż­niony m.in.: Krzyżem Kawalerskim OOP, Złotym Krzyżem Zasługi, Medalem 30-lecia Polski Ludowej, Srebrnym Medalem „Za Zasługi dla Obronności Kraju”, Odznaką 100-lecia Sportu Polskiego, Odznaką „Zasłużony Działacz Lotnictwa Sportowego”, Srebrną Odznaką „Za Zasługi dla Aeroklubu PRL” i Pamiątkowym Medalem „Za aktyw­ne uczestnictwo w produkcji samo­lotów An-2″ (nadany przez dwóch ministrów ZSRR) oraz wpisem do „Księgi Zasłużonych dla Miasta Mielca” (1983).

Cóż więcej można do tego dodać. Chyba tylko to jakim był człowiekiem, a wówczas uświadomimy sobie, jaką stratę przyniosła śmierć Tadeusza. Odpowiem w imieniu całej rzeszy mechaników lotniczych, którzy jak równy z równym traktowani byli przez niego w pracy i życiu prywatnym. Uwielbialiśmy Tadzia za jego wyrozumiały stosunek do każdej wykonywanej pracy, a szczególnie mechanika. Tryskał humorem i nie wykazywał wyższości jako pilot i szef wydziału 57 Start. To przynosiło pozytywne efekty. Cenili go wszyscy.

Gdyby dzisiaj padła propozycja nazwać mieleckie rondo imieniem Tadeusza Pakuły, to ze względu na popularność znalazłby ogromną rzeszę zwolenników wśród większości mieszkańców Mielca.

Niech mu ziemia lekką będzie, a Dobry Bóg w Aeroklubie Niebiańskim wynagrodzi mu wszelkie trudy życia na ziemskim padole.

Teofil Lenartowicz

Wrocław, dnia 25 grudnia 2020

e-leclerc-mielec
Navi

Zobacz też...

2 komentarze

Roman 26 grudnia 2020 (sobota) at 17:24

Pięknie to wszystko Pan ujął.

Odpowiedz
luka 27 grudnia 2020 (niedziela) at 10:08

Niech spoczywa w pokoju!
Dromader Mini, piękny. Mój przyjaciel posiada jedyny latający egzemplarz. Sztos.

Odpowiedz

Zostaw komentarz

Wydarzenia, Wiadomości - Informacje Mielec | Dentysta Mielec Stomatolog | Hurt paliw płynnych z dostawą do firm, zbiorniki na paliwa